Bevallen met ervaring

Na een drietal bevallingen kan ik mezelf wel als ervaringsdeskundige bestempelen toch? Je zou denken dat bevallen met ervaring vooral voordelen kent, maar ik kan je vertellen… dat valt best nog tegen. Het voordeel is zeker wel dat je (ongeveer) weet wat je te wachten staat, maar tegelijkertijd is dat ook een nadeel. De dagen voor de bevalling werd ik een beetje zenuwachtig. Ik had er zo geen zin in, maar wilde wel heel graag niet meer zwanger zijn.

De laatste paar weken was ik afhankelijk van de hulp van Ben en m’n ouders omdat ik zo goed als niet meer kon lopen, dus ja, in dat opzicht wilde ik heel graag dat de kleine geboren zou worden. Ik was zo klaar met zwanger zijn, de afhankelijkheid van anderen en de pijn in mijn bil/ bekken. Aan de andere kant wilde ik vooral de bekende persweeën niet hebben, maar dan ook echt niet….. oehhh…. die persweeën… au! (zacht uitgedrukt), daar keek ik zo tegenop!

20 februari 2018: DE dag!

Het was een dinsdag. Op dinsdagochtend komt ‘tante’ An ons altijd helpen met het huishouden. De kinderen zijn gek op haar en zij op de kinderen. Als ik Katja naar school breng kan ik de tweeling altijd even bij haar laten en dat scheelt me toch twee kinderen klaar maken. Dus dat is eigenlijk heel goed geregeld. Nu kwam m’n moeder ook helpen omdat lopen dus geen optie meer was voor mij. Zij bracht Katja naar school.

Vanaf de ochtend voelde ik al gerommel, en nee, het waren zeker weten niet mijn darmen. Dit voelde als het begin. Oh jee… spannend! Bij Katja rommelde het de hele dag, en ik had het idee dat het nu weer zo zou gaan. Bij de tweeling braken spontaan mijn vliezen en de weeën waren toen al snel heftig. Ik kon het nu nog geen weeën noemen, het was echt een beetje gerommel. Wel had ik het gevoel dat dit HET was.

Naar het ziekenhuis

In de middag nog geen verandering. Ben wist inmiddels van het gerommel af, dus die zou in de buurt blijven. En zo ging de middag, net als de ochtend, ook weer al rommelend voorbij.

Om een uurtje of half zeven Ben gevraagd hoe het er bij hem voor stond op de zaak met daarbij de mededeling dat ik het gevoel had dat het nu wel door zou gaan zetten. Hij wilde alles aan de zaak netjes achterlaten zodat ze een paar dagen zonder hem vooruit konden. Om zeven uur was hij thuis en hebben we samen de verloskundige gebeld. Deze topper kwam om half acht al langs. In het spitsuur van kinderen die naar bed gebracht werden door opa en oma (die weer paraat stonden) kwam zij ons huis binnen. Mijn ontsluiting bleek 3 centimeter te zijn. Niet zoveel, maar met mijn voorgeschiedenis van snelle bevallingen belde de verloskundige toch het ziekenhuis om een kamer voor ons te reserveren. Er was een mooie suite beschikbaar voor ons. Na de meiden nog een knuffel gegeven te hebben (Boris lag al in bedje) gingen we om acht uur op weg naar het ziekenhuis.

Aangekomen in het ziekenhuis werden we al verwacht en mochten we meteen onze mooie suite in! Een lekkere grote yoga bal om op te zitten werd geregeld door de verloskundige en de zusters stelden zich voor en haalden wat te drinken voor ons. Wij settelden ons en bereiden ons voor op de bevalling voor zover mogelijk. Thuis had ik mijn bevallingstopje al uit de kast gevist en aangetrokken. Al onze kinderen zijn geboren met mij in dat topje, dit moest goed gaan!

De bevalling

Om een uurtje of negen werd gekeken hoe het ervoor stond en bleek ik zo’n vijf centimeter ontsluiting te hebben. Na kort overleg heeft de verloskundige mijn vliezen gebroken. Geen pretje, maar uit ervaring weet ik dat de weeën na het breken van de vliezen vrij snel heftiger worden en de ontsluiting dan wat meer opschiet. En inderdaad, de weeën werden heftiger.

Ben was gezellig aan het keuvelen met de verloskundige en ik brabbelde af en toe wat mee. Het ging over legionella en water in het ziekenhuis (en nog meer bla bla bla). Ondanks dat ik lekker in mijn bubbel zat ontging me niks, denk ik dan! De verloskundige zat links aan m’n bed en Ben rechts en ik moest nu wel echt tussen de gesprekken door weeën wegpuffen.

Rond elf uur ging de verloskundige kijken of het breken van de vliezen effect had. Ik zat nu op zo’n 6 a 7 centimeter ontsluiting. Het was, ondanks dat de weeën nu inderdaad heftiger waren, helaas niet zoveel opgeschoten als gehoopt. Het was tijd voor wat meer actie, yeah kom maar op! Na wat gerommel, van de verloskundige deze keer (au!), mocht ik op mijn zij gaan liggen. Een beetje beduusd, want we hadden net nog vastgesteld dat het niet zo opgeschoten was en nu zei de verloskundige dat als ik aandrang voelde ik mocht gaan persen. Maar goed, tijdens een bevalling doe je gewoon wat de verloskundige zegt, dus daar gingen we! Om 23.16 perswee één, om 23.17 perswee twee en om 23.18 perswee drie en daarbij ook de geboorte van ons lieve kindje. Slechts drie van die vreselijke persweeën, wauw, wat een meevaller!

Mijn eerste vraag was niet: En wat is het? Mijn eerste vraag was: Wat is de schade? Gelukkig was de schade beperkt gebleven, wat een opluchting. Volgende vraag was dus wel: En wat is het? Het was weer een prachtige jongedame…. Welkom Dominique!

Eerste kraamvisite

Vlak na de bevalling kwam een hele goede vriendin foto’s maken van onze lieve Dominique (bovenstaande prachtige foto is door haar gemaakt, zij heeft al onze kinderen net na de geboorte gefotografeerd) en uiteraard kwamen opa en oma en schoonzus langs om ons en de kleine meid te knuffelen.

Vanwege chaos die bij ons thuis heerst in de ochtend besloten we dat Dominique en ik lekker in het ziekenhuis zouden overnachten. Vond het een heerlijk idee, alleen al de gedachte van ontbijt op bed en deze dan rustig kunnen nuttigen! Het leek ons ook het leukst als de kinderen met zijn drieën tegelijk kennis zouden maken met hun zusje. Normaal komen ze om de beurt naar boven als ze wakker worden en kruipen ze bij ons in bed.

Na een rustig ontbijt kwam Ben met onze drie boeven Dominique en mij ophalen. Ze waren erg onder de indruk van hun lieve, kleine, baby zusje.

Thuisgekomen moest ze natuurlijk even op schoot, kijk ze eens trots zijn!