De avondvierdaagse ken ik nog vanuit mijn eigen jeugd. We liepen altijd mee… de ‘potjes met vet’ vlogen je om de oren en de Fruitella’s ook!

Maar men… wat een week was het.  We hebben het voor elkaar gekregen, dat wel. Dit was de eerste avondvierdaagse voor mijn oudste dochter en mijn eerste avondvierdaagse als moeder. Bij de eerste dag heb ik voor jullie als extraatje de ochtend omschreven zodat jullie een idee hebben van hoe het er bij ons thuis aan toe gaat. De andere dagen zijn vergelijkbaar, maar daar wilde ik jullie niet mee vermoeien, deze blog gaat immers over de avondvierdaagse. Gelukkig duurt het weer een jaar tot de volgende avondvierdaagse, want dan schrijf ik ons vast met hetzelfde enthousiasme weer in!

De brief

Wat leuk, een brief van school voor de avondvierdaagse. Deze blije moeder was dus meteen enthousiast. Geen twijfel over mogelijk; Katja gaat gezellig de avondvierdaagse lopen, dat kan zij! Deze blije kleuter zou dat varkentje wel even wassen, ondanks dat ze zich graag laat rondrijden in de dubbele kinderwagen. Als de wagen mee gaat is zij de eerste die erin gaat zitten, nog voordat ik deze buiten heb gezet. Ik hoef het woord kinderwagen maar te noemen en madame heeft haarzelf al een lekker zitje toebedeeld, maar dat terzijde.

De inschrijving

Op een woensdagmorgen kon ik haar inschrijven, dus zo gezegd, zo gedaan. Katja moest er nu echt aan geloven. Ik zat nog wel even te twijfelen of ik de tweeling ook zou inschrijven. De inschrijving was namelijk bedoeld voor een medaille en zij zouden dat ook wel leuk vinden, maar ja, dit was vooral Katja haar eerste avondvierdaagse en ik gunde haar die aandacht. Ik wilde haar aanmoedigen en zich trots laten voelen. Volgend jaar is de tweeling aan de beurt voor de eerste keer avondvierdaagse, dan moedigen papa, Katja en ik de tweeling aan.

Dag 1

Een paar weken na de inschrijving was het zover. De dag van de start van de avondvierdaagse was aangebroken. We waren de avond daarvoor teruggekomen van een gezellig weekend op de woonboot. Zo’n weekend is elke keer weer heerlijk, maar aan een te relaxte instelling heb je eigenlijk helemaal niks op een drukke maandagmorgen. Om 8.45 moeten we toch allemaal weer fris geschoren op school verschijnen. Het eerste wat ik zag aan ons bed waren drie lieve en blije smoeltjes, smikkelend aan een overheerlijk Raketje, de boeven! Nog helemaal ontspannen van het weekend genoot ik van het schattige (maar oh zo stoute) tafereeltje.

Afijn, ik moest maar eens uit bed komen en me aankleden. Daar begon de welbekende ochtend hectiek. De planning liep vanaf nu alweer helemaal in de soep. Aankleden is namelijk nog wel een dingetje met een lijf wat nog ver boven het gewenste aantal kilo’s weegt. Vanwege een flinke achterstand met de was, moest ik op deze super warme en klamme dag een overheerlijke zwangerschapsbroek met zo’n dikke, warme hoge rand aan. En vanwege de borstvoeding heb ik graag twee laagjes aan ‘on top’, dus over die dikke, warme hoge rand van die zwangerschapsbroek kwam nog een topje en daarover weer een truitje. Niet te doen zo warm, maar ‘chop chop’, ik moest toch iets aan en de kinderen moesten ook nog worden aangekleed.

Kind 1: wilde graag boven in ons bed worden aangekleed. Liggend liet ze zich aankleden met haar aandacht gericht op ‘de Bellinga’s’ (vloggerfamilie op YouTube). In een mooie jurk gehesen, vestje erover was ik bezig om haar rits dicht te trekken. “Oh mam, deze jurk wil ik bewaren voor als m’n vriendin zaterdag komt spelen, die wil ik aan haar laten zien!” “Nou, zal ik dan maar een andere jurk pakken?” Om tijd te besparen ging ik de discussie niet aan en liep ik de trap af naar haar kamer en weer op met een andere jurk. Ja, deze jurk was wel goed voor vandaag…. gelukkig maar!

Kind 2: wilde per se haar poezenjurk aan. Deze had ze de dag ervoor ook aan gehad, maar zag er nog als door een ringetje te halen uit (van afstand in ieder geval). Vooruit dan maar, maar vanavond doen we hem wel echt in de was. Morgen doen we weer een andere jurk aan.

Kind 3: liet zich beneden op de grond met een kussentje onder zijn hoofd verschonen en aankleden met wat ik tussen alle gewassen, maar ongevouwen was had gevonden.

Kind 4: liet ik nog maar even liggen. Zij was die nacht al een keer voor een voeding gekomen, dus die lag nog wel even te slapen gokte ik.

Aiii….. we zijn laat, ‘again’! En dan begint het stressen zoals elke doordeweekse dag de laatste tijd. “Katja, trek jij alvast je jas aan? Oh, en neem nog even een hapje. Boris, pak jij ook je jas en je schoenen? Die speen gaat niet mee hè? Dat weet je. Noukie, kom nou hier! Wil je een staart of een vlecht? Ahhh… s…t!! Kat, ik moet je tas nog inpakken, ik heb nog geen brood gesmeerd. Wat wil je op je boterham?” Al boterham smerend bedenk ik me dat Dominique eigenlijk nog moet eten voor we naar school gaan. Ja, laat ik dat toch maar doen, even een slokje nog. Welke borst is ook alweer aan de beurt?

Ondanks dat we met de dubbele kinderwagen sneller op school zijn koos ik ervoor te lopen aangezien deze op dat moment gebruikt werd als kapstok en opslagplek. De auto was ook geen optie omdat Ben een lekke band had en die van mij had meegenomen. Helaas lag de kinderwagen van Dominique nog in die auto. Dus op deze warme en klamme dag met drie lagen rond mijn bovenlijf moest ik de kleine meid in de draagzak tegen me aan hijsen. Niet te doen zo warm, lekker plakken samen. Het was nu echt tijd om te rennen, nog 3 minuten!

Uit school school om 15.30 geprobeerd rustig aan te doen met de kinderen (lees: de kinderen een iPad gegeven). En juist deze middag was Katja ontzettend actief, of zou ze een beetje zenuwachtig zijn voor de avondvierdaagse? Om 17.45 werd Katja verwacht bij het startpunt van de avondvierdaagse en om 18.00 zouden we gaan lopen. Ben zou zorgen dat hij om 17.30 thuis zou zijn. Een strakke planning, maar wel haalbaar dacht ik. We moesten vroeg eten. Als we om 17.00 aan tafel zouden gaan hadden we een half uur om te eten.

Tijdens het koken was de tweeling op de bank in slaap gevallen en dat liet ik maar zo. De planning liep namelijk alweer achter, dus ik at samen met Katja. Ben moest het straks met de tweeling zelf maar regelen. Onderwijl ik aan het eten ben en Katja sommeer een hap sperziebonen te nemen bedenk ik me dat ik Dominique misschien nog een keer moet voeden voor we weggaan. Ik heb namelijk geen idee hoelang het allemaal gaat duren. Dat realiserend prop ik m’n eten naar binnen en geef Dominique de borst. Ben is er toch nog niet en elk slokje is mooi meegenomen. 17.50 kwam papa thuis, zijn planning lijkt altijd erg op de mijne. Nog tien minuten voor vertrek, ‘hup hup’, ‘let’s do this’ Katja! Snel racen naar het startpunt.

18.00 daar gaan we! Samen met haar vriendin hand in hand ging ze van start op haar eerste avondvierdaagse. Het tempo was voor een kleuter flink doorstappen, maar de meiden liepen super goed mee. Nog maar net vertrokken ging Katja op haar plaat. Oh jee, een kapotte knie en natuurlijk tranen met tuiten. Ik beloofde haar er thuis een pleister op te plakken en gelukkig konden we weer door. Afleiden met snoepjes en drinken zorgde ervoor dat er goed doorgelopen werd. Halverwege begon het eerste ‘gezeur’ pas, dat viel mee.

Het beloven van een ijsje was de oplossing en zo liepen de meiden deze eerste dag van de avondvierdaagse helemaal uit, de toppers! Ze hadden het ijsje dik verdiend en de mama’s konden ook wel een koud drankje gebruiken. Ik plakte aan alle kanten met al die laagjes aan m’n lijf, dus afkoelen in de airco van McDonald’s was heel fijn. Een genietmomentje was geboren met twee trotse meiden en twee trotse moeders in ‘de Mac’!

Met een grote lach vertelde ze thuis aan papa dat ze alles helemaal gelopen had, zo leuk om te zien dat blije gezicht!

Dag 2

Dinsdag was het net zo een warme en benauwde dag als dag 1. Er was echter een weeralarm afgegeven voor de middag, het zou gaan regenen en onweren. Om 17.00 werd duidelijk dat de avondvierdaagse gewoon door zou gaan. Ikzelf zat nog in dubio, het rommelde flink in de lucht. En daar was ook de regen, de lucht was pikzwart. Na veel heen en weer ge-app met een andere mama, continue de buienradar te hebben bekeken en het weer online in de gaten te hebben gehouden toch besloten niet te gaan lopen. We hadden wel al gegeten, dus het was douchen en lekker op tijd naar bed, opladen voor dag 3.

Dag 3

Woensdagmiddag ging Katja gezellig bij haar vriendinnetje spelen en bleef zij daar eten. Ik zou naar het startpunt komen en Katja daar weer zien. Deze avond besloot ik dat Ben maar boterhammen moest gaan eten met de tweeling. Ik hoefde er nu alleen maar voor te zorgen dat Dominique een volle buik had bij mijn vertrek.

De planning bij Ben liep weer niet helemaal lekker en ik moest toch nog gestrest als een malle naar het startpunt racen om mee te kunnen lopen. Gelukkig, precies op tijd! Vandaag hadden de meiden wat meer moeite met het lopen. De kilometers van maandag zaten duidelijk nog in hun benen. Het valt ook niet mee als vierjarige naar school en dan in de avond nog vijf kilometer lopen. Wij moeders hebben gelukkig sterke armen, dus vandaag droegen we onze meiden af en toe een klein stukje. Uiteraard was er na afloop weer ijs!

Dag 4

De laatste dag van de avondvierdaagse was aangebroken. Vandaag gingen we met de hele bende mee om Katja aan te moedigen; opa, oma, papa, mama, Anouk, Boris en Dominique. Het zou een gezellige wandeling worden vanavond. Katja had haar medaille die dag op school gekregen, dus die droeg ze met trots.

We gingen deze keer lopend naar het startpunt. Katja mocht in de kinderwagen tot het startpunt, maar blijkbaar is haar enthousiasme om zelf te lopen gegroeid (yeah!), dus nog voordat we er waren stapte ze uit de wagen. Uiteraard vertrokken we vandaag ook weer later dan de planning, maar precies op tijd verschenen we aan de start. Het was ons weer gelukt!

De tweeling liep het eerste stuk goed mee. Hun tempo lag net iets te laag, maar gelukkig was daar de kinderwagen. Ze lieten zich vrolijk voortduwen door opa en genoten van de gezelligheid. Ook zusje Dominique keek vanuit de wagen, geduwd door oma, haar ogen uit. Papa had de eer om een flink stuk van de route de vlag van school te dragen. Ik vond het heel leuk om deze laatste avond met z’n allen te lopen en genoot met volle teugen!

Er was deze avond snoep in overvloed, dat bleek wederom de perfecte afleiding. Wat ook werkte is door gewoon elke keer te zeggen dat we er bijna zijn. “Zie je dat gebouw? Daar nog voorbij en dan zijn we er! Echt schat, we zijn er bijna, nog maar een klein stukje.” Vandaag had Katja de volle vijf kilometer weer helemaal zelf gelopen (met wat aanmoediging her en der), de knapperd!

Bij school kregen de kinderen een bloem en een vaantje van de directeur. Van opa en oma kreeg Katja een mooi bosje bloemen en thuis was er natuurlijk nog een keer ijs!

Nu

Het zit erop…. de eerste avondvierdaagse van Katja en mijn eerste avondvierdaagse als moeder. Ze is met vlag en wimpel geslaagd! Ze was blij dat het erop zat en dat was ik ook. Het is in zo’n week nog meer rennen en vliegen dan normaal. Doe mij maar normaal, dat is al gek genoeg! Dezelfde hectiek die ik elke ochtend heb om op tijd op school te komen had ik nu ook bij het op tijd komen voor de avondvierdaagse. Het is na deze week eigenlijk wel tijd voor een lekkere ontspanningsmassage. Ben, schatje, regel jij dit dit voor me?

Wat ik heel leuk vond aan deze eerste avondvierdaagse is wat een gevoel van trots het losmaakte bij iedereen. Kind trots, papa trots, opa en oma trots én uiteraard ook mama trots! Het is het rennen en vliegen meer dan waard!

Hebben jullie kinderen meegedaan met de avondvierdaagse? Hoe ging het bij jullie? Ook leuk gehad, maar blij dat het er weer voorbij is? Deel het hier!